Echo marzeń

Napływają z całego świata i przez okrągły rok. Setki tysięcy listów. Z Polski, Tajwanu, Ekwadoru, Ugandy. W okamgnieniu ich kopczyki rozrastają się w niezmierzone i nieskończone góry pragnień.

Prozaiczne chciejstwa, ważne prośby, infantylne kaprysy, ekscentryczne fantazje, a niekiedy wylane łzami atramentu nawoływania.

Mkną prosto ku dalekiej Północy, niesione wichrami różnych ludzkich losów w arktyczną głuszę Laponii. Tam, gdzie mityczny Joulupukki podobno wysłuchuje wszystkich życzeń i gdzie pulsuje zawsze gorące serce nadziei.

Dla jednych pisanie tych listów to tylko niewinna zabawa, miła tradycja. Dla innych, choć się do tego głośno nie przyznają – stricte magiczny akt zaklinania przyszłości. Oto powierzają skrawkowi papieru najskrytsze zakamarki duszy i oczekują na echo. Z każdym pociągnięciem pióra uwalniają głęboko tkwiące tęsknoty i dążenia, chcąc wreszcie nadać im bieg. Liczą, że w końcu ktoś lub coś, jakaś wszechwładna siła, wysłucha i spełni ich życzenia.

A on słucha uważniej niż ktokolwiek. I każdego szczerze zapewnia: „Nawet jeśli ty nie wierzysz we mnie, to ja wierzę w ciebie”.

On, ten dobroduszny białobrody. Wytwór fińskich legend i pospolitej komercji, funkcjonujący na styku pradawnych wierzeń i współczesnego kiczu. Pozbawiony koźlich rogów i rzekomo latających reniferów, święty bynajmniej też nie jest. Mikołaj z Rovaniemi to zwykły człowiek – lecz ma wyjątkową moc: szczodrze obsypuje zaczarowanym pyłem słów.

W owych słowach zawiera się zaś banalna prawda, brutalna dla przesądnych i zarazem nad wyraz pokrzepiająca dla realistów. Na nic gorliwe litanie słane pocztą na drugi koniec świata, spalane w kuglarskim ogniu, wkładane do buta, skarpety lub pod poduszkę z nadzieją na cud, łaskawy los, metafizyczną opatrzność. Wszystko jest bowiem wyłącznie w twoich rękach.

Czy nie lepiej zatem zamiast kolejnego naiwnego listu do Mikołaja, skreślić tym razem parę linijek do samego siebie? Obfitujących w marzenia, ale bezwarunkowe, niezależne od fatum i możliwe do spełnienia zwyczajnym ludzkim sposobem – acz z nadzwyczajnym przeświadczeniem o tym, że dasz radę. Bo dasz. On w to wierzy. Mocno trzyma kciuki za każdego, kto ośmieli się przejść od słów do czynów.