Kiedy starzec z lupą pochyla się nad płótnem, zapada cisza tak gęsta, iż miarowe tykanie zegara zdaje się ogłuszającym łoskotem. Obawiając się choćby drgnąć, kolekcjoner w nieznośnym napięciu obserwuje, jak przygarbiony augur lustruje każde pociągnięcie pędzla, misterne detale, subtelne sfumato. Przytyka szkiełko do oka, zamyślony mruczy coś pod nosem, drapie się po brodzie, wzdycha, naraz odskakuje, gorączkowo wertuje grubą księgę, kręci głową i znów zanurza w obrazie badawcze spojrzenie. Gdy wreszcie stają twarzą w twarz, wzrok starca mówi wszystko, a pod nim momentalnie uginają się nogi.

– Jeżeli nie Leonardo da Vinci, to kto to namalował?!