Miedziany jeż

Idę z galerii do dom. Leje deszcz nagły. Nagle za mną: „Łoj, nie zapowiadało!”. I już pędzi obok – i ku mnie rozmawia, jakbyśmy się we dwie na te zakupy wybrały. Zapowiadało, pani złota. Czy raczej miedziana, patrząc po kolorze głowy. Pogoda na książkę. Miedziany jeż stropiony. Chyba nie czyta. Żwawo leci, krople po jeżu płyną. Z cukru nie jesteśmy. Ano nie, powiada ona i rzecze z miedzianym chichotem: „Przynajmniej nie musimy się myć”. No cóż, racja, po poznańsku na wodzie oszczędzimy… Tak, że się cukier do szklanki nie zmieści.